Waar hechting en adoptie elkaar ontmoeten

Voor mij is hechting een heel belangrijk onderwerp in mijn leven. Het is iets waar ik veel moeite mee heb gehad en iets dat ik al heel lang nastreef. Als ik aan hechting denk schieten er een aantal woorden door mijn hoofd. Ik denk dan aan geluk, vertrouwen, diepgang, openstellen. Ook schieten de woorden durven en liefde door mijn hoofd. 

Maar wat is nou precies hechting en waarom is dit belangrijk voor mij?
Hechting is de band tussen twee mensen waarbij factoren zoals vertrouwen en emotionele diepgang de sterkte van die band kunnen bepalen. Hoe meer je de ander vertrouwd hoe meer je jezelf durft open te stellen en emoties durft te delen waardoor de band met die persoon sterker wordt. 

En dan hebben we nog het woord liefde. Want liefde is wat die band écht bijzonder maakt. Zonder hechting zou liefde nergens op kunnen bouwen, en we weten allemaal hoe belangrijk liefde is in ons leven. Het is wat ons verbindt en het leven betekenis geeft, en juist daarom is hechting zo belangrijk. 

wat adoptie met ons doet

Als pas geboren baby werd ik afgestaan aan het kindertehuis Los Pisingos. Hier ben ik acht weken geweest nadat ik geadopteerd werd aan een Nederlands gezin. Ik kwam in een onwijs lief gezin terecht waar ik echt opgevoed ben als hun kind. In de loop der jaren kreeg ik, zoals vast ieder andere geadopteerde, steeds meer vragen van mensen hierover; ‘of ik mijn moeder ooit weer wil opzoeken, of ik verdrietig ben hierover, of ik altijd al wist dat ik geadopteerd was’ en zo nog een hoop andere vragen. Maar deze vragen kwamen toch wel het meest voor en naarmate ik vaker het verhaal vertelde hoe meer dit een soort standaard riedeltje werd. Ik merkte dan dat het verhaal me steeds minder deed en meer op de “automatische piloot” werd verteld. 

Voor degene die het zich nog steeds afvragen, er is nooit een moment geweest waarbij mijn ouders zeiden: “Danny, kom even zitten. Misschien is het je opgevallen dat wij niet zo op elkaar lijken..”. Nee, dat is nooit nodig geweest. Mijn ouders hebben mij altijd vanaf het begin af aan verteld waar ik vandaan kom en dat als ik ooit mijn familie wilde zoeken dat we dat zouden doen. 

Maar adoptie is voor mij ook wel meer dan enkel het hebben van een verleden waar ik eigenlijk niets meer van weet. En dat heb ik mij voor een groot deel van mijn leven niet beseft. Maar wat je mee maakt in het leven dat neem je mee in het heden. Of je het nou nog kan herinneren of niet. Zo werd er ook gezegd van “hoe fijn dat je nu hier een toekomst kunt opbouwen” of “anders had je misschien wel op straat geleefd”. Begrijpelijk dat dit een manier is om naar adoptie te kijken maar het laat je ook bijna denken dat ik me dankbaar moet voelen dat ik een moeder had die niet voor me kon zorgen, afgestaan ben en aan de andere kant van de wereld op mag groeien. 

Voor heel veel geadopteerde zal er nog veel onbekend zijn van wat de effecten hiervan voor hen zullen zijn. Daarom wil ik dit verhaal ook delen in de hoop dat het hen kan helpen. Geadopteerde hebben namelijk het allerbelangrijkste als baby gemist: hun moeder van wie ze 9 maanden lang haar emoties hebben kunnen voelen, haar stem hebben kunnen horen, waarmee ze letterlijk verbonden zaten. Dat moment dat je van elkaar gescheiden wordt, is dan ook voor een baby onwijs heftig. Voor wie zou het niet heftig zijn als je moeder je achterlaat, laat staan voor een baby die nog lang niet voor zichzelf kan zorgen en waarvan de moeder het enige vertrouwde is. Dit is simpelweg een heel traumatische ervaring die diep geworteld zit en daar zeker niet zomaar weggaat. Als kind ben je hier misschien niet bewust van, je hebt nu toch ouders die voor je zorgen? Maar als je denkt dat zo’n adoptie enkel betekent dat we nu betere studies kunnen volgen of meer geld kunnen verdienen, dan heb je het goed mis. Beschouw dat maar als die ijsberg met dat uitstekende topje waar de zon op schijnt. Maar wat heeft deze abrupte verbroken hechting bij zo’n kindje teweeg gebracht? 

Als kind heb ik altijd moeite gehad met het aangaan van een relatie. Twijfels namen altijd de overhand: “wil ik dit eigenlijk wel met haar”, “ben ik hier nu wel al klaar voor om me te settelen”, “zie ik mezelf met haar voor altijd zijn”. Hoe meer ik in mijn hoofd ging zitten met al deze gedachten, hoe meer afgelegen ik raakte van mijn gevoel. Er brak een moment aan waarbij ik compleet losraakte van mijn gevoel en het volledig kwijt raakte, terwijl ik dat op zo’n moment zo erg nodig had om me te leiden door de situatie. Angst nam de overhand en dat liep dan zo onnatuurlijk hoog op dat de enige manier om dit te verklaren was dat zij niet de juiste zou zijn voor mij. Ik nam afstand en er viel me dan toch een enorme last van mijn schouders. Dit moest dan wel de juiste keuze zijn geweest. 

Ik kan wel zeggen dat ik dit heel vaak heb gehad waarna ik op gegeven moment, volgens mij was ik een jaar of 23, mezelf afvroeg of hier misschien een patroon is zat. Naast dit speelde er rond die tijd nog wat andere persoonlijke dingen in mijn leven zoals de scheiding van mijn ouders. Heel lang heb ik het voor elkaar gekregen om dit niet echt te voelen maar er voornamelijk rationeel mee om te gaan. Dat hield ik een jaar vol en toen zat de emmer vol die uiteindelijk overliep. Van alles kwam eruit en ik voelde dat er meer uitkwam dan wat er op dat moment speelde. Ik was oprecht geschrokken van wat er blijkbaar allemaal in me zat aan opgekropte emoties. Dat was echt een moment van realisatie. Ik zag in dat ik steeds in hetzelfde patroon terecht kwam wanneer het ging om hechting. En ik merkte dat er een hoop opgekropte emoties in me zaten waarvan ik niet wist dat het er zat. Ik ging er vanuit dat hier een verband tussen zat alleen vond ik het heel moeilijk om alles wat ik heb meegemaakt te verwerken omdat het allereerst heel diep weggestopt zat, en daarnaast vond ik het ook heel moeilijk om überhaupt gewoon verdriet te kunnen voelen. Nu (zoveel jaren later) merk ik dat ik ook echt wel een gevoelsmens ben, maar als iemand mij dat toentertijd zou hebben gezegd had ik diegene echt niet geloofd. 

Om dit aan te gaan heb ik een training cognitieve gedragstherapie gevolgd. Dit hielp me om inzicht in mezelf te krijgen en bewust te worden van mijn patronen. De inzichten die ik opdeed moest ik uiteindelijk ook in de praktijk uitproberen en dat vereiste van mij complete eerlijkheid richting de ander maar ook richting mezelf. Bij mij uitte deze moeite met binden zich in dat er momenten zijn waarin ik heel erg mijn best deed om die persoon voor mij te winnen. Maar wanneer ik het gevoel zou hebben dat er ook maar een kleine kans is dat ze toch niet voor mij zou kiezen dan zou ik op een voelbare manier de afstand tussen ons twee vergroten. Diep van binnen wilde ik die afstand helemaal niet maar ik wilde eigenlijk bevestiging dat ze mij niet zou verlaten. In mijn hoofd kon dat namelijk al bij de eerste de beste leuke gast die ze zou tegenkomen. Mijn eigenwaarde was niet heel erg hoog zoals je kunt begrijpen.
De enige manier voor mij om dit patroon te doorbreken was door gewoon eerlijk hierover te zijn en het hierover te kunnen hebben. Uiteraard schaamde ik me natuurlijk enorm voor hoe ik me gedroeg en dat ik me door zulke kleine dingen al bedreigt voelde. Maar goed, zo voelde het voor mij en ik wilde hier echt vanaf dus moest ik met de billen bloot.
Maar door gewoon aan te geven wat het met me deed en hoe mijn lichaam dan wil dat ik reageer, en zij die dan aangeeft dat ik me echt helemaal geen zorgen hoefde te maken, maakte dat er weer een hele last van mijn schouders afviel. Wat een opluchting en wat een blijheid voelde ik ineens! Ik voelde dat het vertrouwen in mezelf en in de ander groeide. 
Er kwamen natuurlijk nog wel een hoop situaties aan waarbij ik weer die drang van mijn lichaam voelde om afstand te nemen. Maar naarmate ik dit vaker direct besprak en weer die last van mijn schouders voelde vallen, hoe minder heftig de reactie van mijn lichaam werd. Voor mij is compleet eerlijke en open communicatie de oplossing geweest en heb ik eindelijk durven vertrouwen in mezelf en in een ander.